Wat vooraf ging aan de zes uurs van Loosdrecht 2007
Het is al een paar weken slecht weer, water regen records worden gebroken, en de Windrose wil revanche. Twee jaar geleden werden we tweede op Loosdrecht en vorig jaar teleurstellend zesde, dit omdat er windstiltes waren en wij hopeloos zonder wind kwamen te liggen. Dit jaar moet het gaan gebeuren, eerst eens kijken wie gaat ermee, en is er een deliveryploeg voor en naar Loosdrecht.
Voor een zeilwedstrijd op Loosdrecht heb je ervaren Loosdrecht zeilers nodig, want de boeien liggen verspreid, en je moet ze uit je hoofd kennen. Eerst maar eens Jeffrey Hiele polsen of die mee wil, nou nee Jeffrey ging liever met zijn eigen boot, kon die voor de prijzen gaan zei die nog. Toen maar gelijk aan de stuurvrouw van de Windrose gevraagd om de 6 uurs te doen, nou toevallig moet ik een V60 van Porto naar Valencia zeilen zei Patricia. Gadverdamme zij wel even 900 mijl over de middellandse zee scheuren met een V60. eigenlijk is de wereld slecht verdeeld. Maar we zijn er nog niet getreurd, Team Windrose is groot, dus Karen gevraagd, die zei in principe geen nee. Maar zat niet ruim in haar tijd. maar het is nog geen 22 juni dus moet ik me niet zo druk maken. Ik heb immers nog een week of drie te gaan, en meestal lossen problemen zich op door de tijd.
Voor de ploeg naar Loosdrecht neefje en zijn mooie vriendin Goncha gevraagd, en voor de terugweg was er al plaats beloofd aan Jennifer en Roxanna met haar Familie.
Nog twee weken te gaan en neefje geeft niet thuis, en inplaats dat hij dan zegt mijn vriendin Goncha zou wel kunnen, nee hoor ze konden allebei niet.
Op zoek naar een zeilmaatje
Nu maar eens naarstig op zoek naar een maatje voor de heenweg, mijn Diana kon misschien haar kunsten ten toon spreiden, ze had de Windrose immers van IJmuiden naar Naarden gestuurd, en daarbij ook zeesluizen en afmeren gedaan. Eerst maar eens contacten, nou of ze mee ging, natuurlijk graag ik ben er donderdag al. Zo dat is geregeld, de heen en terug reis, nu de bemanning nog, Frank van Gils doet al jaren de navigatie en tactiek, gebeld en die zou er zijn.
In twee dagen kreeg ik twee mailtjes, een van Jeffrey, met de tekst Hee Bertus ik ga niet met mijn eigen boot want ik kan geen bemanning krijgen en ik vaar liever bij jou voorin de wedstrijd. O'Yes de verrekte Hiele gaat mee, nu alleen nog een midden vrouw of man, dan zou ik zelf het voordek doen. Een dag later een mailtje van Patricia, de stuurvrouw, hee ik ben al terug uit Spanje en wanneer is die zes uurs nu. Zaterdag Patries en je bent van harte welkom, om 1600 uur bij het Witte huis. Hiihha de juiste mensen staan te trappelen om de Windrose, naar voren te jagen.
Ik Krijg een pak slaag.
Donderdag voor het weekend dat we naar Loosdrecht varen, allerbeste vriendin Diana is al aan boord en ik vraag haar, zeg hoe is het met de spi ervaring, niet zegt ze dus.
Dan gaan wij vandaag en morgen spinakkeren, en invouwen, we beginnen met invouwen, het moet onder de twee minuten kunnen, zei ik. Eerst maar eens voor gedaan Head in het midden van de boot ophangen Clew aan zijkant en de rode Clew in de tas, head in de tas Groen in de tas en de rest volgt met de schootshoeken buiten de tas. En dit allemaal zonder dat die als een zandloper of toffee naar buiten komt, Diana vouwen, en nog eens vouwen en in de tas. Shit meer dan twee minuten, ik nog eenmaal voordoen en er wordt geklokt 1 minuut en 45 seconden, Diana aan de beurt, spi in de kajuit op een hoop, uitvouwen schouders in de tas Head erbuiten, klok stil 1 minuut en 40 seconde, zij heeft me verslagen en lachte hartelijk hangend over de spi tas, ik heb je.
Op vrijdag varen we de Vecht over met af en toe een bui, langs parkachtige omgeving en de Vecht blijft altijd mooi, onderweg nog aanwijzingen geven, van stuur maar midden op de brug af, dat is dwingend varen de brugwachter kan je zo niet missen en geeft jou als eerst groen licht, ook daarin zat progressie, want bij een brug gingen we er al doorheen terwijl de kleppen nog maar een klein beetje open stonden. Ik geef geen gas terug hoor, zei ze nog, dwingend varen zei je toch, maar dit was wel heel dwingend, maar met een gulden glimlach zwaaide ze naar de brugwachter en die zwaaide vrolijk terug.
