De zes uurs van Loosdrecht 2007
Op Loosdrecht zou ik beslissen, gaan we met zijn vieren varen of met vijf bemanningsleden. Jeffrey gecontact en zei, het wordt vier a vijf BFT, en dus geen spi of wel later. Mijn keus was laten wij met zijn vijven gaan, dus Diana gevraagd blijf je ook om de 6 uurs te varen, nou zei ze dat weet ik niet hoor. Ik wil niet in de weg zitten en weet niet of ik een aanvulling ben voor het Team. Ik moest haar overtuigen dat het heel korte rakjes zijn, met harde wind en dat dan super snel de spi ingevouwen moet worden,
en dat jij de beste spi invouwer bent die we kunnen bedenken. Ze was overtuigd en bleef, om 1600 uur bij het witte huis Jeffrey, Patricia en Frank op opgehaald.
Zoals gewoonlijk, wordt ik eerst even door Frank afgezeken, om daarna anekdotes te vertellen over vroeger toen we alleen mee gingen op wedstrijdschepen om te spiakkeren.
Gouden tijden bla bla, voor wat anders hoefde ze ons niet uit bed te halen. Ook krijg ik altijd te horen eerst neem je hem nog serieus maar daarna, ga je hem negeren.
Maar als Frank dat doet, is die op zijn scherpst, en hoef je je niet druk te maken of wedstrijdformulieren en tactiek en zo. Jeffrey was ontspannen, Patries showde haar nieuwe V60 outfit en Diana keek haar ogen uit, was dit nu wedstrijdbemanning. Een Team. Als je zo aan de steiger van het witte huis ligt wordt je altijd begroet, door het organiserende comité DEA. Gerard van Dijk, Joopie Koelewijn en Wil elk jaar zijn zij er voor je.
De start
De nieuwe grote Genua 1 gaat erop, eerst wat proef varen, Jeffrey start Frank zit al op zijn post Patries en ik aan de lieren, Diana van links naar rechts schuivend.
Duwen trekken, los losser, Jeffrey roept nog iets van loeven, en knal we zijn weg en als altijd eerste over de streep. Op weg naar boei 2, de Genua 1 is te groot, maar voor halve wind super, er wordt een ruimere baan uit gekozen, bootje loopt lekker. Diana wordt nog gecomplimenteerd over haar schoenen keus, het is namelijk groen, en over haar gewicht een klein poppetje, mag soms ook achterop de boot zitten.
De zes uren zijn om voordat we er erg in hebben, formulier wordt door Frank ingevuld en ik lever ze in.
Het comité heeft T-shirts in de mats, maar helaas geen vijf, en alleen kleine maten.
Niet getreurd, de T-shirts zijn niet belangrijk, de prijzen zijn belangrijk, eerst maar eens een flesje Champagne openen, want vandaag hadden we goed gevaren, geen schade, geconsentreed, en toch gezellig. Nu werd het tijd Diana zenuwachtig te maken, door haar aan te wijzen om de prijs op te halen, mocht het zover komen. Of ze haar lippen al gestift heeft, en of ze labello heeft opgedaan, want het wordt straks kussen, en handen schudden.
Eenmaal in het Witte huis wordt er eerst wat te drinken gehaald en wat geluld met andere bemanningen en staan er al noteringen op het bord. Ja, gelukkig staan wij er nog niet bij, en het staat al aardig vol. Toch wel handig om eerst aan boord een flesje open te rukken, komen we ook later binnenvallen, en hoeven niet heel de lijst mee te maken.
We nemen plaats aan een hoge tafel en ik zit op een barkruk een bitterbal garnituurtje weg te delen, en de laatste zes staan nog open, nog een naam erbij en we zijn prijswinnaars. Nummer zes wordt in gevuld, en gelijk wijst die mevrouw naar mijn naam, o shit, gelukkig was het een afleiding manoeuvre, maar nummer vijf werd ingevuld.
Dat had ik nog niet eerder mee gemaakt normaal zijn er vijf prijzen en nu maar vier.
Maar we staan er niet op en dat betekent dat we Diana naar voren moeten schuiven om een prijs op te halen.
De speaker begint te spreken, en dat duurt lang eerst het witte huis bedanken en de bar en bla bla, en toen de open boten, en uiteindelijk de Kajuitjachten. Op de vierde plaats, weet ik veel wij niet. Team Windrose staat om me heen, Diana in haar Lucky Bastard shirt voor me en ik hou haar vast, zoiets van nog niet lopen. Want vierde nee, derde ook niet, Diana krijgt haast blauwe plekken want ik knijp haar, om haar tegen te houden, toen zei de speaker na de derde prijs uitgereikt te hebben, een verassende uitslag van de laatste twee. Een lichtte trilling ging door ons heen dit betekent dat Nick Elsink die hier normaal eerste wordt, tweede zou zijn, en wij eerste O my God. Dat zou te mooi zijn, de speaker schraapt zijn keel en roep tweede is geworden Bert Piels met de Windrose. Ik duwde Diana naar voren, en een applaus gigantisch. We hadden Diana nog instructie gegeven, om te zeggen ik doe dat zeilen nog maar vier weken, ik ben naar Engeland geweest en heb twee weken op de motor gevaren, en weet ook niet wat dit is. Maar ik ben er blij mee.
Op de eerste plaats was natuurlijk de bekende Nick Elsink, en wij toch maar mooi de tweede plak, met een geëmotioneerde Diana die natuurlijk bij de prijs winnaars foto voorop stond.
Terug komend met de prijs, zei Diana die neem ik mee naar huis, nou Diana, Team Windrose heeft hem gewonnen en hij hoort ons allemaal toe, Di zei; dan slaap ik er vannacht mee, dat mag. Na afscheid genomen te hebben van Team windrose zijn we naar bed gegaan en naast Diana sliep de tweede Prijs van de ZES UREN van Loosdrecht.
