Team Windrose wint Goud in de Nacht van Spakenburg 2008
Frank had als wens, eens een keer mee doen aan de Nacht van Spakenburg. Nadat we ieder hadden gebeld, om te vragen wie er tijd had om de Nacht van Spakenburg mee te doen, bleef er een heel kleine top selectie over. Frank de navigator, Diana de aankomend Navigator en Bert. Nadat we de laatste mededelingen in Spakenburg zijn gaan lezen, gaan we op de motor naar de startlijn. De wind was weinig tot niets, en het was een voor de windse start. We starten goed, Frank telde de seconde en Diana trok de spi open om over de lijn te gaan. Na wat getreuzel begon de wind helemaal weg te vallen. Om daarna geheel van de andere kant terug te komen. TW moest aan de wind zeilen, en was met de blauwe linten gestart, en haalde de rosé linten in, die vijf minuten eerder waren gestart. Door de rosé linten buiten de vaargeul van Spakenburg ingehaald te hebben, kwamen de witte linten in zicht. Ook daar ging TW overheen, en de overwinningsroes kwam. Waren we dan onverslaanbaar. Super geconcentreerd haalden we ieder in, en we werden eenmaal zelf ingelopen, waar we zeker van baalden. Maar we gaven niet op en begonnen te praten met de inlopers, en we liepen hun weer in, waarop er van de andere boot werd gevraagd aan Diana: "moet jij niet Koffie zetten of zo" dit om ons uit de concentratie te halen. Bij de Hollandse brug begon de wind toe te nemen, en moesten we een stukje op de motor varen om de tijdelijke pont te kruisen. Dit was het moment om er de High Aspect erop te zetten, en er een rif in te trekken, de avond begon te schemeren en alle kleuren werden vaag. De wind was al sterk en het begon nog harder te waaien. TW kreeg de schrik van de leven doordat een binnenvaart schip het wedstrijdveld kruiste, en wij de binnenvaartschip hadden aangezien voor een controleschip. Op het moment dat ik de krachtige handlamp liet schijnen, kwam de snor recht op ons af, het scheelde nog geen meter, of de Windrose zou verpletterd worden door een binnenvaart schip. Nadat ieder van de schrik was bekomen, werd dit voorval niet snel vergeten, en de concentratie was wat minder, op snel zeilen gefocust maar meer op de omgeving, Vrachtvaarders. Spookschepen, Rijnaken en koopvaardijschepen, we waren even van slag, de nacht duurde lang en tegen de ochtend begon het te regen, bakken vol met regen, het hield niet op met regenen. Het werd lichter en we konden de concurrentie niet meer zien, wel allerlei andere kleuren lintjes om ons heen maar weinig tot geen blauwe linten. Dus waren wij nog goed bezig? Of hadden we de slag gemist, de golven waren enorm de wind een dikke vijf, en we hadden nogmaals een rif gestoken. we moesten rond het eiland Pampus, en terug naar Spakenburg. Eenmaal onder de Hollandse brug door kon de wedstrijd ingekort worden, door het comité. Er werd bijna niet ingekort en het bleef regen, eenmaal bij de Stichtse brug lag de finishlijn en hadden we nog twee blauwe lintjes boten in de buurt. Na de wedstrijdformulieren ingevuld te hebben moesten we ze inleveren, bij het wedstrijdcomité. Tijdens de wedstrijd moest TW, de positie doorbellen. Zodat het thuisfront op de site de verrichtingen bij konden houden.
Maar de Eendracht had nog wel een Medaille van Goud ter herinnering van het regelmentair uitvaren van de nacht van Spakenburg.
Wat het thuisfront al wist, konden wij niet vermoeden, we zaten niet voorin het veld maar in de staart.
