De 6 uurs van Loosdrecht 2008

Weinig wind met een nieuwe Navigatrice......

TW had zich ingeschreven bij de WV DEA om de  6 uurs mee te doen, maar had nog steeds geen idee wie gaat er mee en zo ja waarom wel of niet. Frank van Gils onze vaste Navigator melde zich af, omdat hij op vakantie was. Eerst maar eens kijken wie zou Frank kunnen vervangen, want de 6 uurs is een tactische wedstrijd, omdat er zoveel mogelijk mijlen gemaakt dient te worden gemaakt in 6 uur zeilen, van boei naar boei op Loosdrecht. Omdat Diana goed naar zich toe kan rekenen, werd haar gevraagd om de Navigatie en tactiek op zich te nemen. Ze twijfelde even maar zij had een schat aan ervaring opgedaan tijdens de cruise dagen van de Windrose@Sea. De Windrose had onder haar navigatie om diverse zandbanken en op stroming en getijden gevaren, daarbij loodsde ze de Windrose naar internationale havens. Waar je je moest aanmelden via marifoon om met behulp van radar van Traffic Control de haven binnen te lopen. Dus moest voor haar, de boeien vinden en alles noteren een appeltje eitje zijn. Patricia die dit jaar druk is met van alles en nog wat, maar nog amper de Windrose heeft gestuurd werd gevraagd om te komen sturen. Albert de trouwe voordekker van vroeger, en nu de wedstrijdzeiler van de Goeyendag werd gevraagd of die kwam zeilen, of liever naar voetbal ging kijken. Het Nederlands elftal speelde deze avond tegen Rusland en dat was precies onder de wedstrijd van de 6 uurs. Albért twijfelde geen moment en zei dat die liever ging zeilen.  Dus TW was in principe klaar met vier wedstrijdzeilers. Omdat de zes uurs erg lang is, en er heel veel korte rakjes gedaan moeten worden, is een vijfde man eigenlijk geen luxe, dus Gijs de echte voetbalgek gevraagd of die erbij wou zijn. Graag Bertus zei Gijs meteen, me ouders wonen op Loosdrecht en ik ken de plas op mijn duimpje, mag dan wel de Radio aanvroeg hij nog!!! De boot heeft de thuishaven Naarden, en moest op vrijdag naar Loosdrecht gevaren worden, dit ging zonder noemenswaardige problemen, blijft altijd mooi de vecht afvaren, al houden de bruggen wel lang op. Maar 'avonds lag de Windrose bij haar oude thuishaven Wetterwille. Even naar Vreeken, om laarzen te scoren. Die laarzen werd nog een soort van verhaal. Ik had een paar Dubbarry gekocht, en naar 5 jaar lieten de zolen los, ze waren verpulverd. Nadat Gijs ze had opgestuurd naar Belship de importeur, kwamen ze terug en er was niks aangedaan. geen garantie, ze waren te oud. Behoorlijk pissig had ik ze in een doos gedaan en naar Ierland opgestuurd, zonder begeleidend schrijven, na drie weken belde Atie naar Ierland en kreeg een zeer vriendelijke Ier Mac Millen aan de telefoon, die vertelde dat de Dubarrys aangekomen waren, en dat er voor 30 pond er nieuwe zolen onder zaten en dat ze dan terug gestuurd zouden worden. Na een paar weken kwamen me laarzen terug, en..... als nieuw. Ik zo blij als een hond met zeven l......, totdat ik ze aantrok een maand later, bleek de rechter laars kleiner te wezen, en ik paste er niet meer in. Diana kwam aan boord voor de Engelandtocht en vertelde dat ze nieuwe laarzen had gekocht bij de ANWB, en ze leken als twee druppels water op Dubarry's. Ik lachen, het zijn super mooie laarzen en ze zien er strak uit, en zij is er blij mee. Onderweg werd Scheveningen aangedaan en ik moest even bij een Maritieme zaak kijken, hebben ze daar Henry Lloyd laarzen, erg mooi. Ik zei tegen Diana, : ik moet er nog een nacht over slapen, kan ze altijd morgen nog kopen. De andere dag moesten we om stroom mee te hebben om half zeven op, en gelijk gaan varen. En regen met bakken uit de lucht, en het hield maar niet op. Diana liep de hele dag in haar nieuwe laarzen en klaagde dat ze van die droge voeten had, en dat ze ook in de ANWB laarzen ging slapen. En ik had al in twee paar schoenen staan te soppen, en kon niet meer schoenen wisselen, anders had ik voor als we binnen waren, geen droge schoenen meer. Terugkomend ging ik bij Gijs een paar laarzen kopen, en het moesten Dubarry's zijn, en wat dacht je, ze pasten voor geen meter een ware nachtmerrie. Dus die laarzen waren een soort trauma voor me geworden. En nu had Vreeken een paar laarzen die gelijk goed zaten en betaalbaar waren. Dus kopen en er niet meer over hebben. Het zal natuurlijk niet gaan regenen, en dat vijf jaar lang niet, maar ik ben er klaar voor. Zaterdags, eerst maar eens langs alle boeien op Loosdrecht om ze in de GPS te zetten, want de boeien stonden in de oude GPS, maar die was door de bliksem vernielt. Na dit klusje naar het Witte huis waar, de rest van het Team op zou stappen. Bij het witte huis aangekomen werden we verwelkomt door Joopie, Karin en nog velen bekenden van het organiserend comité. Team Windrose kwamen een voor een binnen, en er werd eerst maar eens een hapje gegeten. Gijs had zijn Trom-pet bij zich en een Welpje was er ook aan boord, de sfeer was gespannen, en er werd over de windverwachting gesproken, want we hadden immers nog een wedstrijd te zeilen. er was haast geen wind, en voor TW is dat geen goed teken, want de Windrose is te zwaar om met hele luwe wind vooruit te komen. Bij de start ging het nog redelijk, en we gingen hoog aan de wind naar boei 2, het verplichte rak, daarna volgde ieder zijn eigen tactiek en werden wij gevolgd door een Comet met Kevler zeilen. deze bleef heel dicht achter ons zeilen en als we naar een boei 1 toe gaan komt die weer achter ons aan. Gadver daar houden we niet van. Diana doet haar werk, en wij van buitengebeuren deden uiterst ons best om zo hard mogelijk te zeilen. Spi erop, spi eraf, Diana invouwen, en tactiek waar is er wind, kunnen we nog zeilen of houd het op met de wind. We zeilen nog, soms erg langzaam, en nemen terwijl we onder weg zijn naar een boei een wending om toch maar naar een andere boei te gaan, de wind schift wel 80 graden, een ware verschrikking voor de tacticus. Om kwart voor negen begint de wedstrijd, Oranje tegen Rusland, wat een drama wedstrijd, en het zeilen is ook niet echt geweldig, maar we blijven geconcentreerd zeilen. Nederland verliest, de stemming slaat om, kunnen we nog voor een leuke avond zorgen om de 6 uurs te winnen? Eigenlijk niet, we gaan redelijk vooruit, maar het houd niet over, we moeten al onderweg naar de Finish, want te laat is niet voorkomen in de uitslag. we zijn vijf minuten voor het einde van de wedstrijd binnen zonder strafmijlen. dus dat ging goed, nu eerst de boot opruimen en dan naar het Witte Huis, waar de prijs uitreiking plaatsvind.  Daar aangekomen even Jeffrey Hiele gegroet, en gelijk gekeken of we op het boord stonden, en ja hoor we stonden er al op. Dus we waren goed gefinisht, wat al een prestatie is, en TW was zesde. Na de prijsuitreiking gelijk maar naar ons bedje, om deze avond maar snel te vergeten, Oranje uitgeschakeld en TW Zesde, dus allebei niet op het Podium. Op Zondag, de boot weer naar Naarden gevaren, en het werd een zonovergoten dag, met stormachtige wind, waar we op het IJsselmeer 34 knopen wind hadden.  

• geschiedenis
• team windrose
• wedstrijden
• cruiser
• foto's
• prijzenkast
• contact