TW zeilt 24 uurs op de l'esprit
Zware wedstrijd gezeild, waarbij presteren het belangrijkste uitgangspunt was. De bemanning bestond uit 5 man inclusief de schipper. Drie waren er, twee hadden zich afgemeld. Één met een verschrikkelijk bericht, een sterfgeval, en de ander zonder noemenswaardige redenen. Dus werd het een zware opgaaf om 24 uur, met een groot jacht de boel heel te houden en de bemanning niet over haar limiet te drukken. De windvoorspellingen waren slecht, niet qua veel wind, maar men zat er goed naast. We hadden erg veel wind en de beperkte bemanning kon zijn borst nat maken. We starten vanuit Lelystad, het zuidelijk gedeelte op. Dit omdat we het zuidelijk gedeelte van het IJsselmeer heel goed kennen. En daar kunnen nog lange rakken gemaakt worden. En het waait daar vaak 1 Bft minder dan op het noordelijk gedeelte. De start is om 19.00 uur en ik ben reeete laat, op de A2 en A12 en A27 file. Ik kwam aan boord en gelijk werd de brommer gestart om door de sluis heen te varen naar de zuidelijke sluiskom, waar er gestart werd. We laten ons brandende toplicht zien en draaien en starten gelijk, als eerste! We hebben natuurlijk Wim aan boord en de eerste klap is een daalder waard. Dus ook maar als eerste over de startlijn.
Hoog aan de Wind
En hoog aan de wind. Pakken aan, laarzen aan, en gaan. Eerste golf loopt door het gangboord langs de lieren tegen me aan en zo mijn laars in. Begint al lekker, nog geen kwartier gezeild en al een natte poot. Binnen een hels kabaal. De golf loopt met emmers tegelijk door het middenluik naar binnen, recht in Cor zijn nek. Gelijk al beginnen met droge kleding aan te trekken. Ik ben weer helemaal in mijn element. Aan het grote stuurrad van l'Esprit zittend, in het gangboord met mijn voeten op de stuurkolom, jas ik de boot hoog aan de wind door de golven. Het waait 26 knopen, we zijn gereefd en hebben de high-aspect fok op staan. Wim is de schipper, Cor zijn handlanger en navigator en ik ben van het sturen en voortgang. We zijn druk en de zeegang maakt het lastig. Koffie zetten en toilet gebruik zijn een hele onderneming. We wisselen snel achter elkaar. Wim stuurt en dan stuur ik weer. Cor noteert de rondingen en tijden. Hij berekent de nieuwe koers en zet deze in het boordnet, zodat je kunt zien hoeveel graden je moet sturen en wat je stuurt, etc. etc. Het is snel donker, er is geen maan en het waait nog steeds stevig door. Om 00.00 uur krijg ik vrij af van de schipper en ga te bedde. De schipper wou graag zelf sturen omdat zeeziekte om de hoek zou kunnen komen kijken. Ik ga in de punt liggen, na 5 uur varen al aardig verrot. Gelukkig kun je in de punt in zijn geheel niet slapen. Tegen de golfen in jagend maakt de boot klappen van een meter omhoog en dan weer een meter naar beneden. Helaas gaat de boot sneller naar beneden dan dat ik naar beneden ga, dus land ik telkenmale opnieuw in mijn donsje. Nadat een boei gerond is gaat de boot opeens heel rustig ruime wind varen en lig ik heerlijk schommelend in te slapen. Komt er opeens een kudde olifanten over het dek die “lichtvoetend” de 5 meter lange spiboom een keer op het dek laten kletteren om daarna in de mast te steken en de ophouder eraan vast te zetten.
Witte Gympen.
Helemaal niet gehorig hoor zo’n boot. Na mijn i-Pod ingedaan te hebben ben ik vertrokken en droom weer van een negerin op witte gympen. Tegen de tijd dat ze, geheel tegen mijn wil in, met me heel onverantwoorde dingen wil gaan doen, staat Cor aan me te schudden. Of ik zou willen sturen. Nee dat wil ik niet, laat me dromen, het begon net spannend te worden. Dus dan maar aankleden en naar buiten. Eerst een vers bakkie gemaakt en meegenomen naar buiten. Zo, wat is het koud buiten en wat staat er nog steeds veel wind. Cor vertrekt om te gaan slapen en Wim is na een uurtje ook ingekakt. Dus zit ik alleen naar de opkomende maan te kijken samen met Jan Smit op me i-Pod. Af en toe roep ik naar binnen we zijn er, krijg een nieuwe koers en stuur weer als een jonge hond naar de volgende boei toe. Na een paar uur komt Cor zijn bedje uit en gaat Wim te kooi. Met Cor neem ik het nieuwe en het oude testament door en vertel hem breeduit over de gympen en de daarbij behorende houdster. Cor vertelt over zijn projecten en zijn leerlingen. Klein detail, leerlingen hebben geen flauw idee wanneer het mobieltje zijn intrede heeft gedaan. Er was zelfs een leerling die dacht dat de drie wijzen uit het oosten elkaar een sms-je gestuurd hadden, dat er een nieuwe koning was geboren te Bethlehem. Gelukkig had er één Google maps en kon zien dat Bethlehem in Israël lag. Tegen een uur of tien in de ochtend gaan we naar de sluis, halen Wim uit zijn bed en we worden snel geschut. In de sluis heb ik nog een Bavaria zeiler aangesproken omdat ik gezien had, dat hij de KG27 niet gerond had. Deze man maakte zijn excuus en vertelde dat zijn vader hem al verrot gescholden had en het erg onsportief vond. Na het schutten gaan we verder op het noordelijk gedeelte, door met waar we gebleven waren: hard zeilen en nog steeds gereefd. Na een paar uur belanden we in een vette bui, donkere wolken, zeg maar zwart. Zetten er nog een rif bij.
Storm, 8 Bft.
De wind trekt door naar het NW, een kleine 50 graden verandering. De snelheidsmeter loopt op en geeft tot 43 knoop aan. Dat is gewoon windkracht 8 Bft. Storm dus! Het is nog steeds koud maar na de bui zakt de wind eruit, althans, het waait minder, een goede 23 knoop en we trekken het grootzeil weer in zijn geheel erbij . De zon komt ook door en de zonnebrillen kunnen op. De laatste rakken wegen het zwaarst. We zijn allemaal aardig verrot, maar krijgen steun vanaf thuis en Teamleden. Ik heb het druk met sms-en waar we zitten en hoe we gaan. Één ding was zeker we gaan het halen, de weg naar het 25e zilveren jaarcijfer moest open. Op de i-Pad nog de laatste rakken uitgezet, nog even met de schipper overlegt. Laatste stuk is langer dan dat hij denkt, haal maar een kruisrak eruit, de i-Pad rekent alles voor ons uit. Ik schat dat we nog maar één kwartier over hebben, om niet in de strafmijlen te geraken. Wim denkt een half uur. Gelukkig voor ons hadden we nog 6 minuten over om geen straf te krijgen. We waren binnen, met 163.9 mijl op de teller. alles keurig gerond, geen straf en alles heel gehouden. Alleen stickers plakken en daarna aan de Schippersbitter, met pinda's. Wim ging de formulieren inleveren en Cor en ik gingen vast naar Het Wapen van Medemblik, een tafel voor drie echte zeebonken reserveren. Gelukkig waren we naar de biefstukken en pepersaus weer geheel opgeknapt, zodat we nog audiëntie konden houden aan tafel met Floris en Hennie van de Fram.
De l’Esprit is een negen jaar oude Dehler 36 jv. Uitgerust als toerjacht met standaard zeilen en tuigage. Ontwerp van Judel en Vrolijk. Voor een optimale prestatie is een ervaren bemanning van 6 personen vereist. Er is niet op gewicht bespaard. Uitsluitend de sprayhood was vanwege de veiligheid verwijderd en de eieren ontbraken in de keuken.
