Bert Piels
Als eigenaar van de Windrose, en schrijver van deze site, is het moeilijk ook maar eenigszins iets zinnigs over mezelf te schrijven. Ik ben begonnen met zeilen als opstapper bij Johan Adelaar in 1982, op een Balboa 27 voet. Daar deed ik het koken en gangmaken, zo goed zelfs dat een mede opstapper Leo Geurtsen mijn kwaliteiten als kok onder niet ARBO omstandigheden niet on opgemerkt voorbij liet gaan. Algauw kwam er van Leo een uitnodiging, om mee te gaan het IJsselmeer op, helemaal naar Hoorn. Van de ene opstap naar de andere opstap ging in snel tempo. Want bij Leo waren er ook weer eigenaren aan boord, die wel een kok (gangmaker) konden gebruiken, deze mannen heette Cor Rink en zijn zwager Maarten (Cohen). Zodoende hobbelde ik van boot naar boot, maar bleef Leo Geurtsen wel het langste trouw. Mede doordat Leo erg fanatiek was, en bij hem alles aan boord kon, als we maar voorin de wedstrijd zeilde.
Spinakkerteam.
Bij Leo leerde ik ook Frank van Gils kennen, met deze zeilvriend Spinakkerde ik er wat op los. Wij noemde ons 'het Spinakkerteam'. Dat spinakkeren ging zo bloedstollend snel dat Leo de eigenaar ons niet vertrouwde en op zijn spinakker sliep. Maar als Leo sliep dan kon je een kanon bij hem afschieten, dus wij rolde Leo in zijn slaap van zijn spinakker. En we zette de Spi op, midden in de nacht. Toen Leo wakker werd, begreep hij er niets van, de spinakker stond op de boot. En hij had hem toch bewaakt als een Duitse Herder.
Mijn eerste boot.
Mijn eerste boot was een Manta 19, omdat deze de vorm van een pinda had, had ik maar maar één ik noem haar Pinda. Met deze boot heb ik veel wedstrijden en tochten gezeild. Door zijn kleine afmeting van 5 meter en 20 centimeter, was ik één van de allerkleinste boten die mee deed aan de 24 uurs. In 1988 heb ik deze Manta19 verkocht, met de gedachte om er 10.000 Gulden bij te leggen en er een grotere voor terug te kopen. Dat terug kopen duurde wat langer dan ik gehoopt had, want telkens als ik wat geld bij elkaar gespaard had, dan waren de boten duurder geworden.
Olé.
Na 10 jaar was het dan zover en kochtten wij de Windrose, in de tussenliggende jaren hadden wij wel diverse boten gehuurd. Daar onder waren: een Etap en een Dehler 31. Deze twee boten vielen in gebruik tegen, omdat er binnen geen vrije doorgaan naar voren was. In de toekomst wil ik, een keer met de Windrose naar Spanje, hiervoor ben ik voor het derde jaar Spaans op de Universidad Popular aan het leren. Dat naar Spanje gaan zal met een dieplader gebeuren, omdat ik geen tijd vrij kan maken om drie maanden naar Spanje heen en terug te zeilen. Mijn grootste wens is dan om bij Formentera (een eiland vlak bij Ibiza) dwars door de slapende flamingo's te zeilen. En met mijn dubbelloops jachtgeweer slingerend te roepen, wat denk jij dat wij vanavond eten Atie? Het is rose en het smaak naar kip, met hele lange poten.
